تاریخچه فرایند رست قهوه و دستگاه رستر قهوه

تبدیل دانه های سبز به قهوه معطری که دوست داریم به یک وسیله حیاتی بستگی دارد – روستر قهوه.

اما چقدر در مورد تاریخ رستر قهوه می دانید؟ چرا به این شکل که هست طراحی شده و در طول تاریخ چگونه تغییر کرده است؟ در این مقاله با ما باشید تا سرکی در تاریخ رستر قهوه بکشیم.

نخستین گام در تاریخ رستر قهوه: تفت دادن در تابه

قهوه تاریخچه طولانی و غنی دارد. تصور می شود که تهیه دانه های قهوه برشته شده برای تهیه نوشیدنی به قرن ها قبل در آفریقا و خاورمیانه باز می گردد. امپراتوری عثمانی و استعمار اروپا پس از آن، این نوشیدنی را به سراسر جهان برد.

اولین ابزار بو دادن شناخته شده، تابه های نازک و سوراخ داری بودند که روی شعله باز استفاده می شدند. فرد از قاشق برای جابجایی دانه ها و اطمینان از برشته شدن یکنواخت استفاده می کرد.

در این حالت، فقط مقدار کمی از دانه ها را می‌توان در یک زمان برشته کرد، و هم زدن به این معنی بود که فرد باید در کل فرآیند توجه زیادی به آنها داشته باشد.

مطالعه کنید: نکات مدیریت هزینه رستری های کوچک

Raimond Feil یک رست کننده قهوه با تجربه و نویسنده کتاب Coffee Roasting Made Simple است. او از تجربه خود از برشته کردن قهوه در تابه می گوید. «این یک فرآیند بسیار دودی و غبارآلود بود. با تعداد زیادی پوسته نقره ای که در اطراف پرواز می‌کردند. همانطور که انتظار می رفت، همه رست ناهموار و کنترل نشده بودند.»

با چنین فرآیند آشفته و نتایج متناقض، قابل درک است که عاشقان قهوه شروع به آزمایش روش های جدید کردند.

تفت دهنده قهوه استوانه ای

تاریخ رستر قهوه در اینجا به مرحله جدیدی از تکامل خود می رسد. گزارش شده است که ماشین‌های استوانه‌ای در قرن هفدهم در گراند قاهره به وجود آمدند. این دستگاه‌ها دانه ها را محصور می‌کردند و اجازه می‌دادند تا گرما در داخل محفظه ایجاد شود. آن‌ها همچنین دارای میل‌لنگ‌های دستی بودند تا حبوبات را به‌طور مداوم در حالی که دستگاه روی شعله نگه داشته می‌شد، حرکت دهند.

این طراحی همچنین به معنای کاهش بخار بود که بو دادن قهوه را راحت‌تر می‌کرد. دستگاه‌های رستر استوانه‌ای در طول سال‌ها بهینه‌سازی و اقتباس شدند، اما مفهوم اصلی یکسان باقی ماند. با رشد صنعت قهوه توسط استعمارگران اروپایی، این طرح در سراسر اروپا و آمریکا گسترش یافت.

مشاهده کنید: انواع قهوه های تازه رست ایلیا

رستر قهوه صنعتی

بو دادن قهوه نیز از صنعتی شدن مستثنی نبود و تاریخ رستر قهوه نیز از این مرحله عبور کرده است. در قرن نوزدهم، اختراعات مختلفی در ایالات متحده و اروپا برای ماشین‌های تجاری اعطا شد، اگرچه بسیاری از مردم در آن زمان هنوز از روش های سنتی و دستی در خانه استفاده می کردند.

بسیاری از رسترهای صنعتی اولیه به سادگی سیلندرهای بزرگی بودند که روی یک منبع گرما قرار می گرفتند. تا زمان عرضه گاز در سراسر مراکز شهری، از چوب یا زغال سنگ استفاده می شد. اما قهوه ای که با ذغال سنگ یا چوب رست می شد، طعمی دودی داشت. بنابراین وقتی گاز طبیعی در دسترس قرار گرفت، به زودی به منبع گرمای مورد علاقه دستگاه رستر تبدیل شد.

ریچارد ایوانز اولین رستر قهوه در مقیاس بزرگ را در سال 1824 ثبت اختراع کرد. این دستگاه چیزی شبیه رسترهای امروزی بود و دارای دسته نمونه گیر هنگام رست هم بود.

همچنین در سال 1846، جیمز کارتر، در بوستون، یک ماشین “کشش بیرون” را به ثبت رساند. این یک طبل آهنی بود که در یک کوره ثابت می شد. کل سیلندر باید از کوره بیرون کشیده می‌شد و درهای روی دیواره‌های درام باز می‌شد تا قهوه روی زمین یا سینی‌ها ریخته شود تا خنک شود. البته این یک روش ناکارآمد و خطرناک بود.

در سال 1864، در ایالات متحده، Jabez Burns حق امتیاز یک ماشین تجاری را دریافت کرد. طرح برنز یک استوانه محصور شده با آجرکاری بود. دارای یک مکانیسم باز برای خالی کردن دانه ها بدون برداشتن سیلندر از روی شعله و یک پیچ دوتایی در داخل سیلندر بود که دانه ها را به طور مساوی توزیع می کرد. این نوآوری ها رست را سازگارتر و فرآیند را کم خطرتر کرد.

شرکت برنز بعداً یک سینی خنک کننده به جلوی دستگاه اضافه کرد که یک فن در زیر آن تعبیه شده بود تا هوا را از میان دانه ها بکشد. این ویژگی ها راه را برای دستگاه رست قهوه مدرن هموار کرد و گامی بزرگ در تاریخ رستر قهوه بود.

در سال 1868، در آلمان، الکسیوس ون گولپن به نیروهای تئودور فون گیمبورن و یوهان هاینریش لنزینگ پیوست تا شرکتی را بسازند که به Probat تبدیل شود. آنها در سال 1880 یک حق اختراع برای Kaffeeschnellröster  (برشته کن سریع قهوه) به ثبت رساندند که به گفته شرکت برای توسعه دستگاه درام بسیار مهم بود.

تاثیر برق

برق نقش زیادی در روند تاریخ رستر قهوه به سوی تکامل داشت. با افزایش دسترسی به برق در آغاز قرن بیستم، صنعت برشته کردن قهوه به سمت جدیدی رفت.

موتورهای الکتریکی به این معنی بود که برشته کردن، کار بسیار کمتری داشت. و از آنجایی که گرمای الکتریکی قابل پیش‌بینی‌تر از شعله‌های باز است، رست سازگارتر و همچنین خطر کمتری داشت. برای اولین بار، رسترها توانستند دما را در هنگام رست بسیار بهتر کنترل کرده و همچنین شرایط دلخواهشان را بارها تکرار کنند.

مطالعه کنید: رست نمونه قهوه؛ آنچه باید بدانید

رسترهای بستر مایع

بسیاری از رسترهای امروزی هنوز بر اساس همان طرح های قرن 19 هستند. اما در دهه 1970، رسترهای بستر مایع یا هوای گرم وارد صحنه شدند.

در این ماشین بستر سیال، هوای گرم شده با فشار کافی برای بلند کردن دانه‌های قهوه از صفحه‌ای در زیر دانه‌های قهوه عبور می‌کند. در حین چرخیدن دانه، حرارت به آنها منتقل می شود. مایکل سیوتز، مهندس شیمی آمریکایی، این طرح را در سال 1976 به ثبت رساند.

متخصصان قهوه عمدتاً برشته‌کننده‌های بستر سیال را به دلیل نداشتن کیفیت یکسان برشته کردن، رد کرده‌اند. چرا که ادعا می کنند این دستگاه ها فقط از تکنیک همرفت استفاده می‌کنند. نه ترکیبی از همرفت، هدایت و تشعشع ایجاد شده در دستگاه درام.

تکنولوژی جدید

برشته کردن قهوه مدرن با درک بهتر شیمی قهوه و تغییراتی که در طول فرآیند اتفاق می افتد، بهبود پیدا می کند. متخصصان قهوه برای اندازه گیری متغیرها و تجزیه و تحلیل اینکه یک رست موفق است یا نه، مجهزتر هستند. با فناوری‌هایی مانند نرم‌افزار خوانش دما و پروفایل دیجیتال، می‌توانند کارآمدتر و سازگارتر از همیشه باشند.

اما این نوآوری ها به اختراعات اصلی بیش از یک قرن پیش وابسته هستند و اختراعات امروزی می توانند به ما در کنترل بهتر رست کمک کنند. اما آنها به هر حال اساساً همان دستگاه درام قرن 19 هستند.

تجهیزات برشته کردن به لطف تلاش های بسیاری از افراد و شرکت ها در طول دهه ها تکامل یافته و بهبود یافته است. بدون آزمایش و آزمون و خطا، طیف گسترده ای از پروفایل های رست خوشمزه ای را که امروز از آن لذت می بریم، نخواهیم داشت.

با دیدن اینکه چقدر پیشرفت کرده‌ایم، آیا این هیجان‌انگیز نیست که در نظر بگیریم که فناوری چقدر می‌تواند ما را در برشته کردن قهوه پیش ببرد؟

منبع: Perfect Daily Grind